Op 28 mei kwamen wij met 32 gelovige mensen samen om na te denken over onze kerk. Hoe maken wij er een hartelijke gemeenschap van ? Hoe gaat onze parochie er binnen tien jaar uitzien ? Ons bisdom telt ook een medeparochiaan als vicaris, een leek als vicaris, Dis Van Berckelaer. Hij wist alle aanwezigen te boeien met zijn inleidende woorden. Wij kregen een moderne parabel te horen over een moeder. Zie je de link met de mariaviering als slot van onze parochiedag ? Deze moeder had drie dochters en zij gaf hen alle drie een prachtige trui mee. De eerste dochter koesterde die trui en er mocht niets aan veranderen. De tweede dochter vond die trui maar niks en ze gooide ze weg. De derde was dankbaar voor de trui, maar ze veranderde er hier en daar iets aan, ja ze verbeterde die trui zelfs. Verwondert het U dat wij ons graag terugvinden in die derde dochter ? Dis leidde ons langs “knooppunten”, langs ontmoetingsplaatsen waar wij onze dromen, onze verwachtingen op korte en lange termijn aan elkaar kunnen voorleggen. De hele namiddag hadden wij een gesprek over verkondiging, gebed en viering, solidariteit, vitale netwerken, arbeiders op het veld, een open gemeenschap. Ook een splinternieuwe parochiaan uit West-Vlaanderen, trok met ons mee op tocht ! In elk knooppunt kwamen meerdere groepjes samen . Al deze gesprekken zullen in de heel nabije toekomst samengevat worden door het parochieteam. Natuurlijk gaat dit alles naar alle parochianen, naar de gelovigen van de federatie, van onze dekenij en van ons bisdom. Wij beseffen maar al te goed dat onze parochie slechts een deeltje is van de wereldwijde kerk. Maar mogen wij toch een beetje, en heel klein beetje fier zijn dat wij de spits mochten afbijten van de grote diocesane gespreksronde van het bisdom Antwerpen ? Misschien, heel misschien dragen wij wat bij aan het leren zien wat moet blijven in onze kerk, wat kan verbeteren en … wat wij mogen of moeten loslaten. De mariaviering als slot van onze parochiedag gebeurde in de kerk, de wind speelde ons parten aan de kapel. Spijtig, maar toch was deze viering mooi, de bloemenhulde, de liederen, de muziek. Alles symboliseerde onze hoop in een “hartelijke” kerk. Een slotbedenking ? De parochiedag was een waardevolle start. Niet meer, niet minder. Er valt inderdaad nog veel te doen, te beleven, te danken en te dromen. Pater Filip en het parochieteam
